و در روايت بيست و چهارم از باب يكم از باب‌هاى قصاص فرمودهء پيامبر صلى الله عليه و آله كه : « آگاه باشيد ! و نزد هركس امانتى است پس آن را به كسى كه به وى سپرده ، بپردازد ؛ زيرا خون شخص مسلمان و مالش حلال نيست مگر با رضايت وى . » و رواياتى كه بر وجوب پرداخت امانت و حرمت خيانت در باب‌هاى گوناگون دلالت مىكند ، بيش از اينهاست و ما تنها به آنچه ذكر شد ، بسنده كرديم . باب 8 حكم اختلاف در باز پس دادن امانت 1944 - ( 1 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام صادق عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « امانت‌دار و كسى كه سرمايهء مضاربه در اختيار اوست ، امين به شمار آمده‌اند و در صورتى كه امانت‌دار بگويد ، وديعه تلف شد ، سخنش پذيرفته است و اگر متهم بود ، سوگند داده مىشود . » 1945 - ( 2 ) در همان كتاب روايت مىشود كه از امام باقر عليه السلام سؤال شد : « شخصى مالى را نزد ديگرى امانت مىگذارد و امانت‌دار مىگويد : تو به من امانت دادى ولى دستور دادى كه آن را به فلانى تحويل دهم و امانت‌دهنده انكار مىكند كه چنين دستورى داده باشد . امام عليه السلام فرمود : امانت‌گيرنده بايد بيّنه اقامه كند ، بر اين‌كه صاحب امانت به او دستور داده آن را تحويل دهد و امانت دهنده بايد سوگند ياد كند كه چنين دستورى نداده است . » 1946 - ( 3 ) در همان كتاب روايت مىشود كه : « شخصى مالى را نزد ديگرى امانت سپرد و در ضمن سخنانش به امانت‌دار گفت : هرگاه فلانى آمد ، آن را به وى تحويل بده ولى كسى كه قرار بود امانت را تحويل بگيرد ، منكر تحويل گرفتن آن است . امام باقر عليه السلام در اين باره فرمود : سخن امانت‌دار به اين‌كه آن را پرداخته است ، همراه با سوگندش - در صورت متهم بودن - پذيرفته است زيرا صاحب امانت ، اعتراف كرده كه دستور به تحويل آن به وى داده است . » باب 9 حكم سپردن امانت نزد كودك و برده 1947 - ( 1 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام صادق عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « هركس به كودكى كه هنوز به حدّ احتلام و سنّ بلوغ نرسيده است ، امانت بسپارد و كودك امانت را اتلاف كند ، ضمانتى برعهدهء وى نيست و اگر برده‌اى را نزد او امانت بگذارند و آن برده را بكشد ، كفالت آن برعهدهء عاقلهء كودك است و در صورت اختلاف در قيمت برده ، سخن عاقله همراه با سوگند آنان پذيرفته است مگر آن‌كه صاحب برده بيّنه اقامه كند بر بيش از آن . پس آن را دريافت مىكند . »